هیچی عوض نشده ... جز مدل ِ بدبختیا ... نمیدونم چرا تو یه دوره ای همه چی پشت سر ِ هم هجوم میاره به آدم !اونقدر ذهنم درگیر خونه و خودم و آوِس و مشکلای پراکنده تو همه ی زندگیمه که تا همین امشب یادم نبود یه وبلاگی دارم که سالهاست دارم توش مینویسم ! + پری داره میره آبادان :( + آوِس بیشتر وقتشو تهرانه و م

هیچ کس بزرگ نیست ...

هیچ چیز عمیق نیست ...

هیچ کدام ما مهم نیستیم دیگر !

تنها سکوت سطحی خاک گرفته ی حجم این کتابهاست که زنده است .

زمان دروغ میگوید !

تاریخ زنده نیست !

مکان توهمیست که ما در آن س ک س میکنیم ...

چیزت را به من نگو ...

چیزت را به من نگو !

چیزت را به من نده !

چیزت را به من نده ...

آرام گریه کن !

آرام نعره بزن !

آرام نعره بزن !

آرام گریه کن .......

قهر نبوده ... فقط باهام یه کوچولو قطع رابطه کرده بود :)

+ جون به جونم کنن بابایی ام ! خوشحال شد اومد خونه ... من خوشحال تر شدم که اومد خونه !